środa, 29 stycznia 2014

Kajal - krótka historia produktu do makijażu oczu

Kajal - krótka historia produktu do makijażu oczu  

 

Zamieszczamy dziś pierwszą część artykułu na temat orientalnego kosmetyku o wdzięcznej nazwie kajal. Jeśli jesteście ciekawi skąd się wywodzi, jakie są jego właściwości oraz jak go się stosuje to zapraszamy do zaglądania na naszego bloga, gdzie sukcesywnie będziemy zamieszczać dalsze części artykułu.


Kajal (z języka hindi kajal, z arabskiego kohl, nazwa wymawiana jest w zależności od regionu: kol, kehal, kohal, w Turcji: sürme, w Południowej Azji surma, sirma, kājal, gājal, kajal, w Zachodniej Afryce tozali, kwalli) to przede wszystkim naturalny kosmetyk do makijażu i ochrony oczu stosowany od czasów starożytnych przede wszystkim w krajach Orientu. Kobiety Wschodu podkreślają i pielęgnują nim swoje oczy. Używają go jednak w inny sposób niż kobiety europejskie stosujące kredki czy eyelinery.

Tradycja stosowania
Pierwotnie był używany jako środek ochronny i łagodzący różne dolegliwości - kajal chronił gałkę oczną przed piaskiem i wpływem bardzo mocnych promieni słonecznych. Dla mieszkańców Indii ma także znaczenie symboliczne. Uważa się, że chroni dzieci przed przeklęciem ich przez "Buri Nazar", co dosłownie oznacza "złe spojrzenie", "złe oko", co może być interpretowane jako ochrona przed złymi życzeniami ludzi lub pożądliwymi spojrzeniami. Małym dzieciom maluje się kropkę na lewej stronie czoła lub pod prawym uchem.

Jak powstaje kajal?
Kajal tradycyjnie był przygotowywany w domu przez kobiety (zwłaszcza w indyjskiej Kerali). Jedną z metod wytwarzania kajali było zanurzanie cienkiej, czystej muślinowej tkaniny (białej, bez barwników, o wymiarach 4x4 cala) w paście z drzewa sandałowego. Pastę z drzewa sandałowego wyrabiano pocierając koniec gałązki sandałowej o teksturę kamienia i dodając wodę. Następnie materiał suszono w cieniu i czynność powtarzano kilkukrotnie (proces odbywał się przez cały dzień). Tkaninę skręcano i umieszczano w lampie oliwnej w charakterze knota. Do lampki dolewano oleju rycynowego, sezamowego lub rzepakowego. Nad lampą umieszczano mosiężne lub stalowe naczynie, pozostawiając niewielki odstęp między nimi dla przepływu tlenu (wspomagało to spalanie). Knot powinien się palić przez całą noc (około dziesięć godzin). W tym czasie na naczyniu zbierała się sadza. Nazajutrz dodawano do niej olejku lub ghee (1-2 krople) i wyrabiano pastę.

W części 2 zamieszczamy informację o przykładowych i naturalnych surowcach, z których może powstać kajal.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Zapraszamy do komentowania naszych artykułów! Prosimy jednak zachować podstawowe zasady kultury! Życzymy miłej lektury :)